Φωτάκια αναβοσβήνουν στα μπαλκόνια, μυρωδιές βουτύρου και κουραμπιέδων αιωρούνται στους δρόμους της πόλης, όμως μια σκοτεινιά καραδοκεί στα ανήλιαγα στενά. Δίπλα από τις στολισμένες προσόψεις σέρνεται μία σκιά βασάνου και φτώχειας. Χριστούγεννα, ποιος γιορτάζει όμως στα αλήθεια πια; Τζαζ και μπλουζ ήχοι ξεχύνονται από τις πόρτες των μπαρ, αλλά τα λόγια που στροβιλίζονται πίσω από τα μισογεμάτα ποτά, είναι σφαίρες που ψάχνουν στόχο. Άλλες βρίσκουν τους διπλανούς τους, άλλες καρφώνονται σε συρματοπλέγματα ανθρώπινων ζωών και άλλες κομματιάζουν μια ιδέα πριν καν ειπωθεί. Στις τελευταίες μέρες του έτους, στη χαραυγή του νέου, ένα κορίτσι κοιτάζει το φεγγάρι από το μπαλκόνι της, μέσα στο τσουχτερό κρύο. Ένα ρίγος τη διαπερνά, όμως τα μάτια της βλέπουν κόσμους που θα έρθουν, κόσμους που θα αγκαλιάζουν όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κόσμους που θα είναι τρυφεροί απέναντι σε καθετί. Από κάπου μακριά, μέσα στον αχό της πόλης, ακούγεται μία μελωδία:" Oh, oh woe-oh-woah is me The first t...
Σε μία χώρα που το φως είναι παντού, οι αχτίδες του ήλιου τρυπώνουν σε κάθε χαραμάδα καίγοντας ανελέητα ότι βρεθεί στο διάβα τους, τα βότσαλα στραφταλίζουν και τα τσιμέντα ανάβουν, συμβαίνει κάτι οξύμωρο. Κηλίδες σκοταδιού αρχίζουν να σταλάζουν στις καρδιές των ανθρώπων, στο βλέμμα τους, στη σκέψη τους, ακόμα και στη σκιά τους. Ρανίδες ανησυχίας πλημμυρίζουν το είναι τους, έχιδνες αμφιβολίας εναποθέτουν τα αυγά τους στον κόρφο τους. Κρύβονται στις σκιές των απογοητεύσεών τους, γλείφοντας το αίμα των παλιών ονείρων τους. Βάφουν τον ουρανό γκρι κι ας έχουν μία τεράστια παλέτα με χρώματα στην άκρη των δαχτύλων τους. Σπάζουν τα χέρια τους για να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, βγάζουν τα μάτια τους για να μη δουν την ελπίδα και αυτοκτονήσουν. Κόβουν τη γλώσσα τους για να μην υποστηρίξουν το δίκιο, τους είναι πιο απλό να μη μιλάνε. Αλλά μέσα τους κάτι σαλεύει, δεν τους αφήνει να κοιμηθούν κι ας έχουν σφαλίσει όλα τα παράθυρα κι ας έχουν φράξει τα αυτιά τους με βουλοκέρι. Κάτι τους...
Άνθρωποι σκεπτόμενοι ή όχλος που με την παραμικρή αφορμή καταδικάζει τον διπλανό του; Φοβάμαι αυτούς που βαδίζουν στο πλευρό σου, αλλά στο παραμικρό παράπτωμα θα σε λιθοβολήσουν. Φοβάμαι αυτούς που ορκίζονται στη δημοκρατία, αλλά πολύ εύκολα τη σκίζουν σε κομμάτια και τη σταυρώνουν μπροστά στο πλήθος. Φοβάμαι εσένα όταν μιλάς για τα δικαιώματα του ανθρώπου, αλλά στην παρακάτω γωνία σκίζεις σε κομμάτια το διαφορετικό. Φοβάμαι εσένα που είσαι δίπλα μου στην πορεία, φωνάζεις μαζί μου, όμως αν διαφωνήσω μαζί σου, θα με ρίξεις στο πηγάδι της λήθης. Φοβάμαι τη χαραυγή που στο λυκόφως της φανερώνει τις ρωγμές της ελπίδας. Δε φοβάμαι όμως την ελευθερία, την αποτίναξη από τα δεσμά. Χαίρομαι, όταν μου κρατάς το χέρι και ψιθυρίζουμε μαζί την αλήθεια μας, ακόμα κι αν έχουμε αντίθετες απόψεις. Χαίρομαι, όταν βλέπω ανθρώπους να χαμογελούν και στα μάτια τους να καθρεφτίζεται ο ουρανός της αποδοχής. Ελπίζω, όταν ετερόκλητα απελπισμένα στοιχεία συναντιούνται, πασχίζοντας να ενώσουν τα κομμάτια ενό...
Υπάρχουν & άλλα τόσα όμορφα ρήματα: ΖΩ, ΣΥΓΧΩΡΩ, ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΙ, ΒΟΗΘΩ!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνίοτε... ΞΕΧΝΩ :)))
κ.α. πολλάααααα.....
V.
ναι και ξεχνώ......σωστά...............:)))
Διαγραφή