Κόλαση με τόσο φως, δεν το περίμενα...

Σε μία χώρα που το φως είναι παντού, οι αχτίδες του ήλιου τρυπώνουν σε κάθε χαραμάδα  καίγοντας ανελέητα ότι βρεθεί στο διάβα τους, τα βότσαλα στραφταλίζουν και τα τσιμέντα ανάβουν, συμβαίνει κάτι οξύμωρο.

Κηλίδες σκοταδιού αρχίζουν να σταλάζουν στις καρδιές των ανθρώπων, στο βλέμμα τους, στη σκέψη τους, ακόμα και στη σκιά τους.

 Ρανίδες ανησυχίας πλημμυρίζουν το είναι τους, έχιδνες αμφιβολίας εναποθέτουν τα αυγά τους στον κόρφο τους.

Κρύβονται στις σκιές των απογοητεύσεών τους, γλείφοντας το αίμα των παλιών ονείρων τους.

Βάφουν τον ουρανό γκρι κι ας έχουν μία τεράστια παλέτα με χρώματα στην άκρη των δαχτύλων τους.

Σπάζουν τα χέρια τους για να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, βγάζουν τα μάτια τους για να μη δουν την ελπίδα και αυτοκτονήσουν.

Κόβουν τη γλώσσα τους για να μην υποστηρίξουν το δίκιο, τους είναι πιο απλό να μη μιλάνε.

Αλλά μέσα τους κάτι σαλεύει, δεν τους αφήνει να κοιμηθούν κι ας έχουν σφαλίσει όλα τα παράθυρα κι ας έχουν φράξει τα αυτιά τους με βουλοκέρι.

Κάτι τους ψιθυρίζει σαν αχός από το πέρασμα των αιώνων, τους παρασέρνει σε λειμώνες γεμάτους πτώματα παιδιών, σακατεμένους νέους, τσακισμένα κορμιά και ψυχές.

Τους φωνάζει: "Σήκω, πάλεψε, πώς μπορείς να κάθεσαι βουβός όταν η ουτοπία πασχίζει να ανέβει ένα - ένα τα σκαλοπάτια ως την κορφή; Πώς μπορείς να βλέπεις γύρω και να μην πατάς το ένα πόδι πίσω από το άλλο; Πώς μπορείς να ανέχεσαι να μην υπάρχει κόκκος ψωμιού για εκείνα τα μεγάλα μάτια;"

"Κόλλα τη γλώσσα σου, τοποθέτησε τα μάτια σου, κόλλησε τα κόκαλά σου, αλλά προχώρα, προχώρα, προχώρα. Θα σε τσακίσουν, θα σε πατήσουν, θα σε κολλήσουν στη γη, αλλά εσύ θα κοιτάς τον ουρανό και κάποτε θα δεις, ίσως, να έρχεται ένας αέρας και να φυσάει κόντρα σε ολάκερη τη γη. Μην ξεχνάς πως οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες. Να είσαι εκεί, θα σε περιμένω", είπε η φωνή και έσβησε στον αέρα.