Το μυστήριο της αγάπης

Φωτάκια αναβοσβήνουν στα μπαλκόνια, μυρωδιές βουτύρου και κουραμπιέδων αιωρούνται στους δρόμους της πόλης, όμως μια σκοτεινιά καραδοκεί στα ανήλιαγα στενά.

Δίπλα από τις στολισμένες προσόψεις σέρνεται μία σκιά βασάνου και φτώχειας.

Χριστούγεννα, ποιος γιορτάζει όμως στα αλήθεια πια; 

Τζαζ και μπλουζ ήχοι ξεχύνονται από τις πόρτες των μπαρ, αλλά τα λόγια που στροβιλίζονται πίσω από τα μισογεμάτα ποτά, είναι σφαίρες που ψάχνουν στόχο.

Άλλες βρίσκουν τους διπλανούς τους, άλλες καρφώνονται σε συρματοπλέγματα ανθρώπινων ζωών και άλλες κομματιάζουν μια ιδέα πριν καν ειπωθεί.

Στις τελευταίες μέρες του έτους, στη χαραυγή του νέου, ένα κορίτσι κοιτάζει το φεγγάρι από το μπαλκόνι της, μέσα στο τσουχτερό κρύο. Ένα ρίγος τη διαπερνά, όμως τα μάτια της βλέπουν κόσμους που θα έρθουν, κόσμους που θα αγκαλιάζουν όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κόσμους που θα είναι τρυφεροί απέναντι σε καθετί.

Από κάπου μακριά, μέσα στον αχό της πόλης, ακούγεται μία μελωδία:"Oh, oh woe-oh-woah is me

The first time that you touched me

Oh, will wonders ever cease?

Blessed be the mystery of love".

Ένα κομμάτι χαρτί προσγειώνεται στα πόδια της,το διαβάζει: "Επανάσταση σήμερα είναι η διατήρηση της τρυφερότητας". Σαστίζει, νομίζει πως ακούει τον ψίθυρο του Χρόνη να αιωρείται στον χωροχρόνο, ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό της, χαμογελάει, το σκουπίζει και γνέφει στο σκοτάδι. 

Μία αστραπή φωτός σκίζει τον ουρανό ή μήπως της φάνηκε;