δεν παραδέχτηκα την ήττα..........

Φωτάκια αναβοσβήνουν στα μπαλκόνια, μυρωδιές βουτύρου και κουραμπιέδων αιωρούνται στους δρόμους της πόλης, όμως μια σκοτεινιά καραδοκεί στα ανήλιαγα στενά. Δίπλα από τις στολισμένες προσόψεις σέρνεται μία σκιά βασάνου και φτώχειας. Χριστούγεννα, ποιος γιορτάζει όμως στα αλήθεια πια;  Τζαζ και μπλουζ ήχοι ξεχύνονται από τις πόρτες των μπαρ, αλλά τα λόγια που στροβιλίζονται πίσω από τα μισογεμάτα ποτά, είναι σφαίρες που ψάχνουν στόχο. Άλλες βρίσκουν τους διπλανούς τους, άλλες καρφώνονται σε συρματοπλέγματα ανθρώπινων ζωών και άλλες κομματιάζουν μια ιδέα πριν καν ειπωθεί. Στις τελευταίες μέρες του έτους, στη χαραυγή του νέου, ένα κορίτσι κοιτάζει το φεγγάρι από το μπαλκόνι της, μέσα στο τσουχτερό κρύο. Ένα ρίγος τη διαπερνά, όμως τα μάτια της βλέπουν κόσμους που θα έρθουν, κόσμους που θα αγκαλιάζουν όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κόσμους που θα είναι τρυφεροί απέναντι σε καθετί. Από κάπου μακριά, μέσα στον αχό της πόλης, ακούγεται μία μελωδία:" Oh, oh woe-oh-woah is me The first t...

 Άνθρωποι σκεπτόμενοι ή όχλος που με την παραμικρή αφορμή καταδικάζει τον διπλανό του; Φοβάμαι αυτούς που βαδίζουν στο πλευρό σου, αλλά στο παραμικρό παράπτωμα θα σε λιθοβολήσουν. Φοβάμαι αυτούς που ορκίζονται στη δημοκρατία, αλλά πολύ εύκολα τη σκίζουν σε κομμάτια και τη σταυρώνουν μπροστά στο πλήθος. Φοβάμαι εσένα όταν μιλάς για τα δικαιώματα του ανθρώπου, αλλά στην παρακάτω γωνία σκίζεις σε κομμάτια το διαφορετικό. Φοβάμαι εσένα που είσαι δίπλα μου στην πορεία, φωνάζεις μαζί μου, όμως αν διαφωνήσω μαζί σου, θα με ρίξεις στο πηγάδι της λήθης. Φοβάμαι τη χαραυγή που στο λυκόφως της φανερώνει τις ρωγμές της ελπίδας. Δε φοβάμαι όμως την ελευθερία, την αποτίναξη από τα δεσμά. Χαίρομαι, όταν μου κρατάς το χέρι και ψιθυρίζουμε μαζί την αλήθεια μας, ακόμα κι αν έχουμε αντίθετες απόψεις. Χαίρομαι, όταν βλέπω ανθρώπους να χαμογελούν και στα μάτια τους να καθρεφτίζεται ο ουρανός της αποδοχής. Ελπίζω, όταν ετερόκλητα απελπισμένα στοιχεία συναντιούνται, πασχίζοντας να ενώσουν τα κομμάτια ενό...

Σε μία χώρα που το φως είναι παντού, οι αχτίδες του ήλιου τρυπώνουν σε κάθε χαραμάδα  καίγοντας ανελέητα ότι βρεθεί στο διάβα τους, τα βότσαλα στραφταλίζουν και τα τσιμέντα ανάβουν, συμβαίνει κάτι οξύμωρο. Κηλίδες σκοταδιού αρχίζουν να σταλάζουν στις καρδιές των ανθρώπων, στο βλέμμα τους, στη σκέψη τους, ακόμα και στη σκιά τους.  Ρανίδες ανησυχίας πλημμυρίζουν το είναι τους, έχιδνες αμφιβολίας εναποθέτουν τα αυγά τους στον κόρφο τους. Κρύβονται στις σκιές των απογοητεύσεών τους, γλείφοντας το αίμα των παλιών ονείρων τους. Βάφουν τον ουρανό γκρι κι ας έχουν μία τεράστια παλέτα με χρώματα στην άκρη των δαχτύλων τους. Σπάζουν τα χέρια τους για να μην αγγίξουν ο ένας τον άλλον, βγάζουν τα μάτια τους για να μη δουν την ελπίδα και αυτοκτονήσουν. Κόβουν τη γλώσσα τους για να μην υποστηρίξουν το δίκιο, τους είναι πιο απλό να μη μιλάνε. Αλλά μέσα τους κάτι σαλεύει, δεν τους αφήνει να κοιμηθούν κι ας έχουν σφαλίσει όλα τα παράθυρα κι ας έχουν φράξει τα αυτιά τους με βουλοκέρι. Κάτι τους...

  Ο ένας τον άλλο... * Καμιά φορά χάνουμε την πίστη μας σε εμάς, στους ανθρώπους, στις καταστάσεις και τότε έρχεται μία ατάκα, κάποια λόγια, κάποιοι άνθρωποι, μία σειρά και επανατοποθετεί το μέσα μας και το είναι μας. Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς  "César Wagner", ο επιθεωρητής Βαγκνέρ, διαβάζει μία αναφορά που έγραψε ένας μικρός μαθητευόμενος γι' αυτόν. Του γράφει πως έμαθε από τον επιθεωρητή να ακούει τους ανθρώπους, όπως κάνει και ο Βαγκνέρ, ακόμα κι αν  κάποιους δεν τους πολυγουστάρει και πως θαυμάζει τον τρόπο του να επιβάλλει τάξη, χωρίς βία, αλλά με ανθρωπιά. Κάπως έτσι, μου ήρθαν στο μυαλό αυτά που γράφτηκαν και ειπώθηκαν από τους μαθητές  και τους γονείς της ΣΤ' τάξης για το τέλος της σχολικής χρονιάς, οι αγκαλιές τους ,τα δώρα τους, (ακόμα και βιβλίο με ποιήματα του Καρυωτάκη!), τα δάκρυα συγκίνησης αυτών και των γονέων τους, κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω το εξής: η παιδαγωγική σχέση και το χτίσιμό της είναι ότι πιο πολύτιμο μπορεί να έχει ένας παιδαγ...

 Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες και οι συνθήκες ακόμα πιο δύσκολες. Η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών έφερε στην επιφάνεια την παθογένεια του κράτους και τη σήψη που το κατατρώει. Οι μεγαλειώδεις πορείες όμως,των τελευταίων εβδομάδων, δείχνουν πως ίσως ο κόσμος είναι έτοιμος να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή, διότι η οργή του για την αδικία και την φτώχεια φουντώνει. Όσον αφορά την παιδεία, γιατί σε αυτή θα γίνει ειδική αναφορά, και ειδικότερα στο δημόσιο σχολείο, οφείλουμε να πούμε πως πλήττεται και βάλλεται από παντού, από την κυβέρνηση, από το υπουργείο παιδείας, από τις περιφερειακές διευθύνσεις και κατ' επέκταση από την κοινωνία που ψάχνει έναν αποδιοπομπαίο τράγο να κατηγορήσει για τις συνθήκες που ζει, χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της λαίλαπας που έρχεται. Σχολεία χωρίς καμία υποδομή, εκπαιδευτικοί εξουθενωμένοι από τις ανούσιες αξιολογήσεις με τη δαμόκλειο σπάθη του φόβου των πειθαρχικών και των διώξεων να κρέμονται πάνω από το κεφάλι τους, μαθητές επιβαρ...