Φοβάμαι...
Άνθρωποι σκεπτόμενοι ή όχλος που με την παραμικρή αφορμή καταδικάζει τον διπλανό του;
Φοβάμαι αυτούς που βαδίζουν στο πλευρό σου, αλλά στο παραμικρό παράπτωμα θα σε λιθοβολήσουν.
Φοβάμαι αυτούς που ορκίζονται στη δημοκρατία, αλλά πολύ εύκολα τη σκίζουν σε κομμάτια και τη σταυρώνουν μπροστά στο πλήθος.
Φοβάμαι εσένα που είσαι δίπλα μου στην πορεία, φωνάζεις μαζί μου, όμως αν διαφωνήσω μαζί σου, θα με ρίξεις στο πηγάδι της λήθης.
Φοβάμαι τη χαραυγή που στο λυκόφως της φανερώνει τις ρωγμές της ελπίδας.
Δε φοβάμαι όμως την ελευθερία, την αποτίναξη από τα δεσμά.
Χαίρομαι, όταν μου κρατάς το χέρι και ψιθυρίζουμε μαζί την αλήθεια μας, ακόμα κι αν έχουμε αντίθετες απόψεις.
Χαίρομαι, όταν βλέπω ανθρώπους να χαμογελούν και στα μάτια τους να καθρεφτίζεται ο ουρανός της αποδοχής.
Ελπίζω, όταν ετερόκλητα απελπισμένα στοιχεία συναντιούνται, πασχίζοντας να ενώσουν τα κομμάτια ενός αέναου παζλ.
Ίσως με στόχο να αγγίξουν τον ανεμόμυλο που φυσάει την αλλαγή.
Σκέψεις με αφορμή το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη:
Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου