Στην ταινία "Another round", στην τελική σκηνή βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο. Χωρίς να έχω δει την ταινία, αυτή η σκηνή με συγκλόνισε και με έφερε στο εδώ και τώρα. Ο σπαραγμός του ηθοποιού και τα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω των κινήσεών του ήταν σαν ένα χαστούκι. Σαν μια σύνδεση με την πραγματικότητα και εντέλει με το είναι η ζωή. Ένας χορός με τις στιγμές, με το πόσο διαφορετικοί είμαστε κάθε λεπτό, ένα συνονθύλευμα από ραγίσματα, από τραύματα, από απώλειες, από χαρές, από λύπες. Είμαστε καθετί και τίποτα και αυτό είναι ανακουφιστικό. Να μπορείς να χορεύεις πάντα και παντού, συγχρονισμένος με τις αποφάσεις σου, με τις αλλαγές σου, με τη συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, αλλά συγχρόνως εναρμονισμένος με την αιωνιότητα του τίποτα. Αυτή η σκηνή έχει κάτι το τόσο προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα και κάτι τόσο οικουμενικό, θυμίζοντάς μας πως είμαστε ένα μαζί, ένα "everything, everywhere, all at once". Cheers σε αυτό, ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου