Φωτάκια αναβοσβήνουν στα μπαλκόνια, μυρωδιές βουτύρου και κουραμπιέδων αιωρούνται στους δρόμους της πόλης, όμως μια σκοτεινιά καραδοκεί στα ανήλιαγα στενά. Δίπλα από τις στολισμένες προσόψεις σέρνεται μία σκιά βασάνου και φτώχειας. Χριστούγεννα, ποιος γιορτάζει όμως στα αλήθεια πια; Τζαζ και μπλουζ ήχοι ξεχύνονται από τις πόρτες των μπαρ, αλλά τα λόγια που στροβιλίζονται πίσω από τα μισογεμάτα ποτά, είναι σφαίρες που ψάχνουν στόχο. Άλλες βρίσκουν τους διπλανούς τους, άλλες καρφώνονται σε συρματοπλέγματα ανθρώπινων ζωών και άλλες κομματιάζουν μια ιδέα πριν καν ειπωθεί. Στις τελευταίες μέρες του έτους, στη χαραυγή του νέου, ένα κορίτσι κοιτάζει το φεγγάρι από το μπαλκόνι της, μέσα στο τσουχτερό κρύο. Ένα ρίγος τη διαπερνά, όμως τα μάτια της βλέπουν κόσμους που θα έρθουν, κόσμους που θα αγκαλιάζουν όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κόσμους που θα είναι τρυφεροί απέναντι σε καθετί. Από κάπου μακριά, μέσα στον αχό της πόλης, ακούγεται μία μελωδία:" Oh, oh woe-oh-woah is me The first t...
Λένε πως η τέχνη μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας. Είναι έτσι; Ίσως η τέχνη φυτεύει τον σπόρο μιας ιδέας που γίνεται σκέψη, βίωμα και μετά αλλαγή πεποίθησης. Μάλλον, οι άνθρωποι που επιλέγουμε ή που έτυχε να επιλέξουμε να είναι δίπλα μας είναι η τέχνη της ζωής μας. Αυτή η ταινία- αριστούργημα του Χιροκάζου Κόρε- Έντα άλλαξε τον τρόπο που βλέπω την οικογένεια και μου ξετύλιξε μια παλέτα οπτικών και προοπτικών. Σε μία δύσκολη συγκυρία της ζωής μου, μού έδωσε φτερά κι όταν γνώρισα τον άνθρωπο που θεωρώ πλέον οικογένειά μου, η ψυχή μου ποτίστηκε, ανάσανε. Οικογένεια είναι κάτι πιο βαθύ από τη συμβατική έννοια της λέξης, δεν σηματοδοτείται από δεσμούς αίματος μόνο, αλλά από τον τρόπο που συνδέεσαι με κάποιους ανθρώπους, είτε είναι σύντροφος, είτε φίλοι είτε αδέρφια. Ο όρος οικογένεια σε στενά συμβατικά πλαίσια είναι σαφής, αλλά ο τρόπος που σε κάνουν να νιώθεις κάποιοι άνθρωποι και ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από αυτούς, είναι ο όρος που μου ταιριάζει. Με συγκινεί βαθιά η οπτική του...
Στην ταινία "Another round", στην τελική σκηνή βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να χορεύει σαν να μην υπάρχει αύριο. Χωρίς να έχω δει την ταινία, αυτή η σκηνή με συγκλόνισε και με έφερε στο εδώ και τώρα. Ο σπαραγμός του ηθοποιού και τα συναισθήματα που εκφράζονται μέσω των κινήσεών του ήταν σαν ένα χαστούκι. Σαν μια σύνδεση με την πραγματικότητα και εντέλει με το είναι η ζωή. Ένας χορός με τις στιγμές, με το πόσο διαφορετικοί είμαστε κάθε λεπτό, ένα συνονθύλευμα από ραγίσματα, από τραύματα, από απώλειες, από χαρές, από λύπες. Είμαστε καθετί και τίποτα και αυτό είναι ανακουφιστικό. Να μπορείς να χορεύεις πάντα και παντού, συγχρονισμένος με τις αποφάσεις σου, με τις αλλαγές σου, με τη συνειδητοποίηση πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, αλλά συγχρόνως εναρμονισμένος με την αιωνιότητα του τίποτα. Αυτή η σκηνή έχει κάτι το τόσο προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα και κάτι τόσο οικουμενικό, θυμίζοντάς μας πως είμαστε ένα μαζί, ένα "everything, everywhere, all at once". Cheers σε αυτό, ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου